#4 Liefde vs. angst

Hallo Allemaal,

Vandaag ga ik een stukje schrijven over keuzes. Voor de aanrijding zag mijn leven er als volgt uit: werk, sport (salsa dansen, hardlopen, skeeleren, etc), leren (om een of andere reden had ik altijd een cursus om handen, of het nou een taal of een kookcursus was), met vrienden afspreken en wat tijd voor mezelf. Geregeld plande ik wat, maar er was ook ruimte voor spontane uitjes en ruimte om eerst het ene en dan het andere te doen. Na de aanrijding was niets meer hetzelfde. De eerste maanden erna was er sowieso geen werk, sporten betekende een bezoek aan het revalidatiecentrum en sensorische integratie therapie, lezen & leren zat er niet in en afspreken met vrienden was anders geworden… ook al hou ik van gezelschap, het luisteren en praten putte mij algauw uit en werd zo’n bezoek eerder een last dan een plezier. Daarnaast onthield ik toch niet wat er gezegd was na zo’n bezoek en dat maakte mij verdrietig en boos tegelijk.

Voor lange tijd was ik niet in staat om ad hoc afspraken te maken en ‘we zullen zien hoe de dag loopt’ zat er ook niet in. Alles was gepland, het liefst tot in de details en de focus lag op het inbouwen van rustmomenten. De afweging bestond uit deze vragen: 1. hoeveel inspanning kost mij deze activiteit? 2. hoeveel tijd heb ik nodig om daarvan bij te komen? Later, na vaak ‘boeten’ voor een bepaalde activiteit is vraag 3 ontstaan: heb ik dit ervoor over? Zo weet ik dat een lunch of een etentje op een openbare plek meer energie opslokt dan thuis, het tijdsstip ook een rol speelt.. bij lunchtijd is het energiereservoir nog ruim (na goede nachtrust), maar is dat ook zo op het moment van een diner? Een uitnodiging voor een feestje gaat hand in hand met de vragen “Hoeveel mensen komen er? Hoeveel kinderen? Is het binnen of buiten?”. Een onaangename verrassing als je met hoofdpijn en oorsuis naar een lunch gaat, inspanning levert om bijv een half uur te rijden, denkend dat je met 1 volwassene gaat lunchen en dan blijkt (uit een goed hart) dat die persoon ook andere vriendinnen heeft uitgenodigd met het idee dat het wel zo gezellig zou zijn en het opeens een kippenhok is geworden in plaats van die rustige lunch 1 op 1. De meest ‘normale’ activiteiten zijn niet meer vanzelfsprekend als dat ze eens waren. Een nieuw referentiekader is noodzakelijk, voor jezelf, om jouw grenzen te leren kennen…. en te leren deze te respecteren.

Vandaag de dag is mijn leven nog steeds gepland en is er weinig ruimte voor spontaniteit. Ik probeer het af en toe wel, als zich iets aandient wat ik niet wil missen. Of soms overschat ik mezelf, denk ik dat ik een verrassend goede dag heb en maak een misschatting waardoor de man met de hamer komt terwijl ik nog een stuk naar huis moet fietsen of rijden. Echter, ik heb gemerkt dat het meestal uitmondt in het overschrijden van mijn grenzen waardoor rusten dan weer noodzakelijk wordt. In mijn geval betekent het geen prikkels ontvangen via gehoor of visie.. dus oren en ogen dicht (geen tv, geen boek, geen muziek, geen geklets….). Herstellen van een actie kost soms een paar uur, soms een dag of dagen, maar na vijf jaar weet ik wel dat ik betere keuzes maak waardoor de herstelperiode korter is dan voorheen.

Om de extreme vermoeidheid, pijn en gevoel wat lijkt op een mix van een kater & een griep te voorkomen, dag na dag na dag, heb ik mezelf veel ontzegd de afgelopen jaren. Verjaardagen, feestjes, de stad op drukke dagen (Koningsdag of Gay Pride, etc), activiteiten die ’s avonds plaatsvinden, ik ben gestopt met het vrijwilligerswerk met kinderen wat ik jarenlang met plezier heb gedaan, etc. Als ik een goede dag had en met minder klachten opstond dan ‘normaal’, dan was ik bang om teveel te doen en weer de grenzen te overschrijden. Ik werd voor lange tijd geleefd door angst, waardoor ik veel alleen was en het lastig vond om mensen mijn ‘zwakkere’ momenten te laten zien of te benoemen. Totdat ik op een dag verrast werd door vriendinnen, zij namen mij mee voor een high tea ter ere van mijn verjaardag. Naast het feit dat het een enorm lief gebaar was en dat ze rekening hadden gehouden met mijn gecontroleerde levensstijl (wel vertellen dat we wat gingen doen, maar niet hetgeen we gingen doen, overdag, ik werd opgehaald/thuisgebracht zodat ik niet zelf hoefde te rijden naar de locatie of met OV te gaan, etc) werd ik herinnerd aan hoe fijn het is om omringd te zijn met mensen die het beste met je voorhebben. Ik ontdekte die dag dat ik mezelf ontzettend tekort deed door mezelf veel te ontzeggen waar ik van hou en te hopen/wachten dat de situatie zou herstellen. Zo werkt whiplash niet… het is er en binnen de grenzen kun je keuzes maken die jouw leven verrijken… zoals een heerlijke high tea met je dierbaren.

Verena

536242_10151513006481358_684659294_n

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s