#5. (Ver)oordelen is de makkelijke weg…

Hallo allemaal,

Enige tijd geleden was het weer tijd voor een gesprek met de verzekeringsarts. Via het werk is het zo geregeld dat ik om het jaar er een gesprek mee heb. Weer een nieuw gezicht aan de andere kant van het bureau, weer vertellen over wat er gebeurd is, wat de gevolgen ervan waren, wat ik allemaal gedaan heb om te komen waar ik momenteel ben, wat ik nu nog doe om verder op het niveau te komen van voor het ongeluk, welke moeilijkheden ervaar ik nog en waar zie ik nu nog verbetering, etc. Weer dat gevoel dat ik moet bewijzen dat er wat met mij aan de hand is terwijl er van de buitenkant niets te zien is.

Dit gevoel herinnerde mij aan het begin van het herstelperiode, toen ik met een vol en verward hoofd me niet kon concentreren en dat ik telkens vergat wat mensen mij vertelden. Als gevolg ervan kreeg ik geregeld te horen “Maar dit heb ik je toch al verteld?”, ook al leek het voor mij de eerste keer dat ik een verhaal hoorde. In die tijd dacht ik “Waarom praat ik nog met mensen? Ik weet daarna toch niet meer wat er gezegd is!!”. Toen ik later de onderzoeksresultaten terug kreeg bleek dat er elke 14 minuten er auditieve info verloren ging bij mij. Toen viel alles op zijn plaats en werden mijn herhaalde vragen gerechtvaardigd door deze uitkomsten. Waarom hebben wij “bewijzen” nodig alvorens iets aan te nemen wat een ander aangeeft? Waarom hebben we de neiging om te (ver)oordelen wanneer we een situatie niet begrijpen?

Ik weet dat het voor de buitenwereld lastig is om begrip te tonen voor iets wat zij zelf niet ervaren zoals de terugkerende hoofdpijn, de vermoeidheid, gebrek aan concentratie, fysieke pijn in rug, nek en schouders, evenwichtsproblemen, oorsuis, duizeligheid, etc.. elke dag opnieuw, zodra het energieniveau daalt. Ik weet ook dat ik er van de buitenkant uitzie alsof er niets aan de hand is. Dit is mijn leven: ik werk, reis, zie vriendinnen, ga naar het strand, het park of het bos, zit op een terras, etc… eigenlijk het leven van een doorsnee 35 jarige behalve dat ik drukke plekken vermijd, met een grote bocht om plekken heen ga waar harde muziek is en vroeg naar bed ga. Wat mensen niet zien is wat er na afloop gebeurd. Dat is “een geheim’ deel van mijn leven waarvan ik het moeilijk vind die te delen. Ik wil niet dat ze me zien wanneer ik er echt slecht aan toe ben.

Herstellen doe ik alleen, op de bank of op het dakterras als ik niet teveel last heb van het licht, eet ik soep uit de freezer (die ik gekookt heb op een dag dat ik me goed voelde) voor zulke hersteldagen zodat ik de deur niet uit hoef voor boodschappen en het klaarmaken, ik gebruik borden die geen geluid maken wanneer je erop snijdt, geen tv, geen boek, geen computer, geen belletje, geen muziek… kortom, geen werk voor de hersens. Want intussen weet ik wel dat de symptomen alleen weggaan wanneer de hersens echt rust krijgen en het maakt hun niet uit of het in het midden van de dag is, of het fantastisch weer is buiten, of het een nationale feestdag is of mijn nichtje d’r verjaardag… Topprioriteit is om te rusten en daarna kan ik weer het hoofd bieden aan de buitenwereld.

Met de tijd heb ik begrepen dat de meting van de verbeteringen die plaatsvinden niets te maken heeft met “wachten tot de symptomen wegblijven”, maar met de tijd die nodig is om te herstellen van een bepaalde activiteit. Wat mij echt helpt is om mezelf eraan te herinneren wat wel gelukt is op een dag, al was het maar de helft van wat ik had willen doen die dag, dankbaar zijn voor hetgeen gelukt is, ook al lijkt het maar iets kleins. Laatst was ik naar een housewarming party, ’s avonds begon het wanneer eigenlijk mijn energieniveau al minder is, toch de deur uit. Heb gezellig gesproken met bekenden en na het drinken van mijn glaasje toch huiswaarts gekeerd. Helemaal uit mijn vast omlijnd patroon en veel te laat naar bed, maar toch.. dankzij het respecteren van de grenzen, op tijd, is het toch mogelijk geweest om zowel van de partij te zijn op het feestje als de volgende dag mijn bed uit te komen. Kortom, een win-win situatie!!

Verena
foto-65

Advertenties

2 gedachtes over “#5. (Ver)oordelen is de makkelijke weg…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s