#7. Uitdaging vs. Uitputting

Hallo allemaal,

Vorige week was het de week van de hersenen… in verschillende programma’s en kranten werd aandacht geschonken aan o.a. NAH (niet aangeboren hersenletsel). Ik heb verschillende thema’s voorbij zien komen, waaronder een dame die een hersendeel bleek te missen terwijl het erop leek dat ze een ‘gewoon’ leven leidde. Een neuroloog die graag wilde benadrukken dat het missen van het ‘cerebellum’ toch echt gevolgen heeft in het dagelijks leven, al kun je van de buitenkant wellicht niets zien. Een ander thema was het belang van sport. Even zag ik op het internet een ‘discussie’ dat NAH patiënten zich aangesproken voelden, want het leek net of men wilde aangeven dat als je maar genoeg sport en genoeg aan je basisconditie werkt, je dan in een handomdraai weer de oude bent. Dit alles deed me denken aan de ontelbare keren dat men mij heeft gevraagd: “Hoe goed is jouw conditie? Je moet gaan hardlopen, dan ben je zo weer de oude”.

Na de aanrijding had ik een ‘winterslaap’ gehouden.. eerst bij mijn zus thuis, in het gastenverblijf, waar ik 19 uur per dag sliep en daarna terug in mijn eigen huis. Ik werkte niet en mijn dag bestond uit de dag door te komen met zo min mogelijk pijn. De ribben en wervels moesten op hun plek worden gezet en zo begon mijn agenda zich te vullen met fysiotherapie en ortho manuele therapie. Ik had verschillende adressen gekregen, maar degene die een wachtlijst hadden liet ik links liggen om zo snel mogelijk geholpen te worden. Voor mijn gevoel had ik namelijk al ‘tijd verloren‘ door mijn winterslaap. Achteraf kan ik zeggen dat ik aanklopte aan het verkeerde adres.. die praktijk had duidelijk niet zoveel met NAH patiënten, maar destijds kon ik dat niet goed beoordelen en heb er toch wat behandelingen gevolgd. Daar werd me aangeraden om ‘gewoon’ weer alles te doen wat ik vóór de aanrijding ook deed en ja, het was een heel goed idee om weer het hardlopen op te pakken, ook tav de conditie.

Dus bij de eerste zonnestraal in april (4 maanden na de aanrijding) trok ik mijn hardloopschoenen aan, in de volle overtuiging dat ik goed voor mezelf zorgde door aan mijn conditie te werken. Het ging verschrikkelijk slecht. Na een paar honderd meter had ik al last van het beeld voor me, ik was duizelig en alles wat ik zag draaide: de bomen, de honden die renden, de bloemen, de zon scheen veel te fel voor mij en daardoor keek ik telkens naar de grond. 10 minuten later zat ik weer binnen, vol onvrede, frustratie, met een tollend hoofd en pijn, aan mijn hoofd, mijn nek, schouders, rug… ik ging douchen en voor de rest van de dag kon ik niets meer. Begreep mezelf totaal niet…

Vol woede vertelde ik aan de neuroloog over deze actie. Hij luisterde ernaar en toen ik uitgeraasd was vroeg hij mij waarom ik was gaan hardlopen, welk celletje in mij vond dit daadwerkelijk een goede ingeving? Geen 1!! Maar het was mij aangeraden, alles oppakken wat ik voorheen ook deed en aan mijn conditie werken. Hij legde mij uit dat het lijntje tussen jezelf uitdagen en jezelf uitputten heel fijn is. Een gezond lichaam kun je uitdagen, een herstellend lijf is uit balans en algauw uitgeput. Een ander kan je adviseren om iets te doen, ondernemen of juist te laten, maar altijd moet je van binnen voelen hoe het voor jou voelt op dat moment. Hij vertelde mij dat mijn lichaam mij heus wel signalen geeft, ik moest alleen bereid zijn deze te waarnemen en er gehoor aan te geven.

Het heeft lang geduurd voordat ik snapte wat deze wijze man mij aan inzichten gaf, maar het is echt zo! Ik kan me nog heel goed herinneren dat een toenmalig vriendin vroeg om elkaar te treffen in een café in het Jordaan. Terwijl zij dit voorstel deed, ging er door mijn hoofd 1. de reistijd erheen met OV, 2. de wijk zo druk, 3. elkaar treffen in een openbare ruimte, 4. de lunch ‘volhouden’ en 5. weer terug naar huis… o gelijk voelde ik alle spieren in mijn nek aanspannen… een vrachtwagen die ik op mijn schouder draag. Dat was vast het teken dat ik nog niet toe was aan, een voor mij, grote uitdaging als deze. Nadien is de vraag “Daag ik mezelf uit of put ik mezelf uit door deze actie?” een gebruikelijk ‘checkmoment’ voor mij geworden.

En zo zijn we ruim vijf jaar verder en al een tijdje denk ik na over het hardlopen. Ik woon aan het park en zie geregeld mensen voorbij rennen… eens proberen?! Sportievelingen om mij heen delen op hun FB pagina hun prestaties, hetzij als training, hetzij de Dam-tot-Dam loop van vorige week… ik zie al die medailles voorbij komen en vind het onwijs knap van hen allen. Aangemoedigd door deze ‘sporty vibe’ heb ik na al die tijd vandaag mijn hardloopschoenen aangetrokken en heb een rondje om het park gerend… een kwartier. Daarmee ben ik een uitdaging aangegaan en wellicht heb ik een begin gemaakt aan het oppakken van een oude hobby zonder het gevoel te hebben dat ik mezelf heb uitgeput. Moe en voldaan ga ik zo het licht uit doen! Slaap lekker allemaal…

Verena

253944_489381294438706_490443862_n

Advertenties

5 gedachtes over “#7. Uitdaging vs. Uitputting

  1. zeer herkenbaar. ik heb ms, geen nah. maar ook leuke dingen doen vergt enorme voorbereiding… mentaal en lichamelijk… precies zoals je het zegt. je moet er wel eerst naartoe! En ook weer naar huis…. gewoon blijven doen hoor! de dag erna ben je doodop maar voldaan! ik kan veel van wat ik leuk vond of deed niet meer doen, en zeker niet goed meer, maar kan wel genieten van kleine overwinningen, ook op mezelf. En vrienden heb je nodig!
    Ik doe wat ik kan. Op dagen dat t niet kan…. ook goed. rust blijkbaar nodig. Ik leef nu , in het moment.

    Like

    • Dank Annemarie voor het delen van jouw verhaal. Door het blog, FB pagina en groepen die ik volg ben ik erachter gekomen dat het eigenlijk niet zo veel uitmaakt waar het door komt dat het leven is veranderd… de een heeft NAH, de ander een spierziekte, de ander weer wat anders.. hetgeen wat ons bindt is dat we eens een leven leidden die in de nieuwe situatie niet meer hetzelfde is. We moeten allemaal door het proces van accepteren, loslaten van hetgeen was, de dromen die je had in de oude situatie en het leven een nieuwe invulling geven op een manier die op dit moment haalbaar is. Doen wat je vreugde brengt en jezelf omringen met mensen die om je geven en blij zijn met je zoals je nu bent!
      Mooi verwoord en genieten van de kleine overwinningen… heel inspirerend! Fijne dag, Verena

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s