#8. Inhale love, exhale gratitude

Beste lezer,

Vanochtend was deze zin “Inhale love, exhale gratitude” het eerste wat op mijn scherm verscheen bij het openen van FaceBook. Mmm… klinkt enigszins hippie en zoetsappig, of niet?! Daarna kleedde ik me aan om voor het eerst naar een yin yoga les te gaan. Deze vorm is rustig en wordt als helend gezien omdat je aan de hand van het rekken en strekken van het lichaam, je de tijd hebt om te voelen en ruimte te maken in jouw lijf. Wat je terugbrengt in het leven in het moment en als gevolg een “halt” toeroept aan het geratel in jouw hoofd. Ik ervaar hoe stijf ik ben in mijn benen, hoe verkrampt het tussen mijn schouders is en de strech in mijn heupen. Aldaar in mijn Savasana (lijkhouding, aan het einde van de les) besef ik opeens hoe sterk het lichaam is… elke dag opnieuw werkt ons lichaam keihard om ons door de dag heen te dragen, letterlijk en figuurlijk. Wanneer het lichaam gezond is letten we daar helemaal niet op, we gaan alsmaar door en nemen we het voor lief dat het zich herstelt na een goede nachtrust. Daar in de lijkhouding denk ik terug aan de zin van vanochtend. Waar ben ik nou eigenlijk allemaal dankbaar voor?

Opeens, als een film, gaat mijn leven na de aanrijding aan mij voorbij… Ik realiseer me nu hoeveel moeite ik had om hulp te vragen, ik wilde niet zielig worden gevonden en ik wilde mensen niet opzadelen met mijn situatie. Daardoor hield ik me groot en heb ik mezelf heel vaak in lastige situaties gebracht… onnodig eigenlijk. Het zou zoveel makkelijker zijn als we elkaars gedachten konden lezen.. niet dan?! Veel vrienden van toen kwamen in mij op en ik schrik ervan als ik besef hoe weinig vrienden er zijn overgebleven nadien.

In plaats van te kijken naar wat NAH mij allemaal ontnomen heeft kijk ik liever naar wat het mij gebracht heeft. Zo begint het bij het opschudden van mijn werksituatie… vraagstukken als: kan ik mijn functie nog wel op niveau uitvoeren? Wil het bedrijf mij nog wel houden? Wat kan ik aan? Wat wil ik? Wat heb ik ‘ervoor over’ om mijn functie te behouden? Dagenlang op bed liggen om bij te komen van de geleverde inspanning? Hierin schuilt de kans om het roer volledig om te gooien.

Toen het werk nog een groot chaos was en ik me van alles & iedereen verwijderd voelde in het dagelijks leven en niet te vergeten de eenzaamheid in dit, ben ik naar India gegaan om daar een docentenopleiding yoga te volgen. Een diploma achter de hand te hebben in een richting die beter bij mijn huidige situatie past. De afstand met thuis heeft me geholpen om de eenzaamheid en de ‘verloren’ vriendschappen te relativeren. Daarnaast was ik voor mijn medecursisten “alleen” Verena… zij wisten niets van wat zich had afgespeeld in mijn leven, wat een rotjaar 2009 voor mij is geweest, het verdriet dat ik meedroeg tav het overlijden van mijn pa, etc.. Wat een verademing om geen ‘etiketjes’ op mijn hoofd geplakt te hebben. Plus het feit dat de groep een mooie chemie had en ik een geweldige huisgenote had, maakt nu nog dat ik met een warm hart aan mijn tijd in India terugdenk. Daaruit hebben zich ook nieuwe vriendschappen aangediend, met mij.. de Verena die ik nu ben.

Daar heb ik ook kennis gemaakt met meditatie. Wat me nog een reis opleverde, een half jaar later, naar Sri Lanka.. om een 10-daagse Vipassana meditatie te ondergaan (Boeddhistische meditatie waarbij je al die tijd in stilte leeft, zelfs met eten of pauzes, er wordt geen contact gemaakt met de wereld buiten jezelf). Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe rustgevend het voor mij heeft gewerkt en wat een gelukzalig gevoel ik met me mee droeg. Iets wat ik in onze maatschappij nooit eerder had ervaren en daarna ook niet meer heb kunnen vasthouden. In Sri Lanka kwam ik in contact met een meid die door een ongeluk in een rolstoel is beland. Zij heeft mij laten zien wat het betekent om te accepteren wat er is, zoals het is. Je kunt wel hard blijven vasthouden aan de route die je wilde volgen, maar dat is gegarandeerd verspilde moeite.. een nieuwe route uitstippelen is echt een beter idee. Wauw! Ik heb bewondering voor haar en in die tijd heeft zij mijn ogen geopend. Ik besefte toen ook dat ik nog een lange weg te gaan had voordat ik mijn beperkingen en mankementen volledig een plek had gegeven, zonder schaamte erbij te voelen, teleurstelling of frustratie.

De liefde voor de yoga heeft mij nieuwsgierig gemaakt voor het lesgeven aan kinderen. Een halfjaar later ben ik naar Bali gegaan om daar een cursus te volgen. Ik heb er niet veel van opgestoken in alle eerlijkheid. Het was heel intensief, dag na dag en ik heb weinig opgeslagen van het geheel. Toch is mijn reis daar niet voor niets geweest, want daar was mijn eerste ontmoeting met iemand die mij ‘echt begreep’. Een meid met een beschadiging in de filters van de reuk en gehoor. Als we gingen eten, dan wist zij precies het tafeltje uit te zoeken met de minste prikkels… weg van de muziekboxen, van druk pad, van de keuken, etc.. Met haar had ik aan een blik genoeg! Als iemand een sigaret rook, meters verderop dan rook zij dat, en vroeg om het uit te maken. Ik vuurde al mijn vragen op haar af want zij werd mijn voorbeeld, zij was zoveel verder in haar herstel, in haar inzichten, in haar moed om mensen aan te spreken. Ze heeft me ook een beetje gerustgesteld, gezien zij 2 kinderen heeft en het hebben van een gezin is een van mijn grootste angsten/zorgen geworden. Vaak gaf ze aan dat ik te snel wilde en dat ik tijd zijn werk moest laten doen.. haar ongeluk was immers 17 jaar ervoor.

In Savasana besefte ik, hoe hippie en zoetsappig het ook klinkt, hoeveel er is om voor te leven, ook na een whiplash. De dankbaarheid dat deze mensen mijn weg hebben gekruist om mij een ‘boost’ te geven, mij te sturen in de richting en betekenis van ‘acceptatie’.
De gouden tip hoe van je NAH af te komen heeft niemand, maar zoals ik het zie is het veel waardevoller om jezelf los te schudden van alle frustraties, onrechtvaardige gedachten en woede, op zoek te gaan naar ‘nieuwe’ dingen die haalbaar zijn en waarvan je plezier uit haalt, met vrienden tijd doorbrengen bij wie je je niet hoeft te verantwoorden/bewijzen waarom iets wel/niet gaat en dankbaar zijn voor alles wat vandaag lukt, voor de mensen die je inspireren wanneer je er even doorheen zit, voor de hoop en de inzichten die je aangereikt krijgt.

Inhale love exhale gratitude,
Verena
unnamed

Advertenties

3 gedachtes over “#8. Inhale love, exhale gratitude

  1. Super om je blogs te lezen, Verena! Je verhalen zijn heel herkenbaar (ik heb ook whiplash klachten na een auto ongeluk twee jaar geleden), zo fijn dat je ze met ons deelt!

    Blog #8 heb ik toch wel met een brok in mijn keel gelezen…
    Ik heb alweer een tijdje geen contact meer gehad met lotgenoten, maar ik merk dat ik daar eigenlijk heel veel behoefte aan heb. Ik kan me zo goed voorstellen dat de ontmoeting die je had op Bali met iemand die je ‘echt begreep’ een ontzettende opsteker was. En dan je zorgen over kinderen en een gezin, je bent zeker niet de enige (nog één hier ;-)!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s