#158. ‘Wonderkliniek’

Beste lezer,

Zoals je je wellicht kunt voorstellen ben ik behoorlijk in de ban van mijn avontuur richting Utah. Over precies 1 maand zit ik midden in ‘mijn’ behandelweek en daar leef ik nu wel naar toe.

Informatie

Ik heb informatie opgestuurd gekregen zodat ik een compleet beeld heb van hetgeen ik kan verwachten van de behandeling. Ik zit in een FB groep voor mensen die óók een startdatum hebben voor de behandeling en sommigen zal ik persoonlijk ontmoeten want we zijn daar op hetzelfde moment. Ik lees blogs die voorbij komen op hun website en heb laatst gesproken met twee lotgenoten die het afgelopen jaar de behandeling hebben ondergaan. Erg nuttig en veelbelovend, omdat zij beide een positieve ervaring deelden. Realistisch en stellig: ‘Het is geen wonderkliniek zoals de media dat doet voorkomen, het is met name hard werken. Zowel gedurende de behandelweek als in de maanden erna’.

Tikkie eigenwijs

Ik zie verhalen voorbij komen van lotgenoten die een minder goed verhaal hebben, van lotgenoten die zelfs verslechterd zijn, van lotgenoten die een terugval hebben gehad, ik krijg emails van lotgenoten die een startdatum hebben maar gaan twijfelen of zich zorgen gaan maken. Ik ben blij dat die ervaringen óók eerlijk worden gedeeld. Tóch ben ik een geval ‘tikkie eigenwijs’ en ik leg zowel de positieve als minder positieve verhalen naast me neer. Iedereen heeft een éigen verhaal en éigen ervaring. Ik ben niet bang voor een terugval… hoeveel heb ik er de afgelopen 10 jaar gehad? Met ups en downs het leven omarmen?

Wensenlijst

Ik heb wensen natuurlijk! Ik kan een lijstje maken van alles wat ik uit deze behandeling wil halen, wegdromen hoe het leven zou zijn als ik een rij klachten niet meer heb, me weg laten slepen door te fantaseren over een voor 100% fit lichaam en geest. Maar dat doe ik niet!

Hoe sta ik erin?

Mijn motto in deze is: ‘Alles wat verbetering oplevert is winst’. Alle behandelingen en therapieën die ik de afgelopen 10 jaar heb gevolgd zijn geen wondermiddel geweest én hebben mij hoe dan ook íets gebracht. Dat zal met dit avontuur niet anders zijn. Hoopvol en ontzettend benieuwd naar deze nieuwe ervaring tikt de klok door naar de dag dat ik het vliegtuig in stap… vandaag kan het me niet snel genoeg gaan 🙃

Liefs,

Verena

#157. Bewustwording – deel 2

 Beste lezer, 

 

Dit is een vervolg op de vorige blog https://www.whiplashstichting.nl/nieuws/bewustwording-deel-1 met als onderwerp leren luisteren naar je lichaam. Ik zoom in op wat deze uitdrukking nou eigenlijk in de praktijk betekent, en op welke signalen het lichaam aan ons geeft. Een betere bewustwording ten aanzien van een veelvuldig gegeven advies, wat weer een uitdaging vormt in het begrijpen en naleven ervan. 

 

Signaleren

Bewust worden van de signalen die je lijf je geeft. Wat kun je verwachten? Waar kun je op letten? Mijn ervaring is dat ik op lichamelijk niveau hoofdpijn ervaar, minder beweeglijkheid van de nek, een strak gevoel tussen de schouderbladen, last van mijn onderrug, niet meer goed weten hoe het hoofd rechtop te houden zonder ondersteuning, en problemen met ontspannen zitten in verband met pijn. Ook heb ik last van oorsuizingen, kloppende slapen, misselijkheid, duizeligheid, klamme handen, koud zweet, verhoogde hartslag. Verder worden mijn ogen vaak moe en word ik wat bleek. Op cognitief niveau ervaar ik moeite met concentratie, met het volgen van een verhaallijn en is het lastig differentiëren tussen (achtergrond)geluiden. Ik word snel afgeleid door omgevingsfactoren, ik kan slecht tot besluitvorming komen, beredeneringen rondom oorzaak en gevolg overzie ik niet, het muntje valt als het ware telkens laat (ook humor komt niet binnen), ik ervaar problemen met balans en coördinatie, de spraak gaat achteruit en ik moet naar woorden zoeken. Vaak zie ik op zulke momenten de mond van mijn gesprekspartner bewegen, maar weet ik niet wat er gezegd wordt.

 

Waarschuwing 

Gelukkig overvallen deze symptomen me niet allemaal tegelijk! Ik ben het gaandeweg gaan zien als een hulpmiddel van mijn lichaam, als aanwijzingen om te stoppen met dat wat ik aan het doen ben, om mezelf in bescherming te nemen. Dit vind ik een mooiere gedachte dan mij mateloos te ergeren aan alle signalen die zich aandienen! Ik zie het als een poging van mijn lichaam om mij te waarschuwen dat de grens nadert. En dat hoe meer ik die grens overschrijd, hoe langer het zal duren om weer goed te functioneren. Langzaam maar zeker volgen deze symptomen elkaar namelijk op en dan weet je dat je écht te ver bent gegaan. 

 

Bewust ontvangen

Deze waarschuwing en aanwijzingen bewust ontvangen en leren wat je lichaam je te vertellen heeft, is volgens mij noodzakelijk om te handelen naar wat je nodig hebt om met overprikkeling en pijn om te gaan. In dit stuk zit dan ook, in mijn beleving, het vallen en opstaan van het hersteltraject: je voelt de symptomen en je leert ze herkennen, maar je wilt er nog niet aan. Je wilt ze niet ontvangen als een signaal, een waarschuwing, want als je dát doet, dan moet je er ook naar luisteren en ernaar handelen. Dat laatste levert strijd op, want als je handelt op basis van je symptomen, dan ontstaan er situaties waardoor je bijvoorbeeld vroegtijdig een feestje verlaat, een etentje afzegt, op bed gaat liggen – ongeacht het tijdstip van de dag – om te rusten. Dat is vaak ook wat emoties losmaakt (boosheid of verdriet) omdat het je confronteert met hoe het leven vóór whiplash was; dan deed je misschien wel het lícht uit op een feestje! Daar komen de pijnpunten naar boven. Het leren luisteren naar je lichaam blijkt complexer te zijn dan de uitdrukking doet vermoeden! Hoe ga jij hiermee om? 

 

Verena

#156. Een les in overgave…

Beste lezer,

Ongelukken zitten een klein hoekje… en jawel, dit heb ik zelf ondervonden toen ik laatst vijgen ging plukken. Meerdere keren per dag liep ik langs die boom met rijpe vijgen eraan… ik plukte er elke keer één of twee en liep vervolgens verder, genietend van de zoete smaak. Tot dé dag dat het ons (ik samen met een ander deelnemer van de retreat waar ik was) een goed idee leek om vijgen te plukken om er vervolgens jam van te maken en een dessert, afhankelijk van de buit.

Zo gezegd, zo gedaan…

En zo gingen we vijgen plukken. Al snel kwam ik niet goed bij de hogere takken en was het ook een vervelende houding om omhoog te kijken. Zo besloot ik om een houten bankje te gebruiken als verhoging. De deelnemer vraagt mij nog: ‘Zal ik je vasthouden?’. Waarop ik demonstratief op het bankje wiebel om te laten zien dat ik stevig stond. Nog geen twee tellen later kantelt het bankje met mij erop en lig ik languit op de grond!

Resultaat

Het plukavontuur was algauw voorbij. Ik ben op de aarde gevallen en op de wortels van die grote vijgenboom, waardoor ik her en der verspreid op mijn linkerkant bloeduitstortingen heb. Een flinke wond bovenop mijn heup en algauw ontstond een ei op mijn elleboog. Ik hoor mezelf zeggen dat het goed met mij gaat.

En nu…

… nu blijkt de aard van het beestje hetzelfde te zijn als bij tijde van het ongeluk. De boel sussend en onderschattend dat er niets aan de hand is, totdat toch wel blijkt dat ik een zwaar gekneusde elleboog heb en gekneusde ribben.

Timing…

Een timing die natuurlijk totaal niet uitkomt… (wat is eigenlijk een goede timing voor dit soort gebeurtenissen??!?) ik ben aan het aftellen voor Utah en de bedoeling was om fit erheen te gaan. Nu, met al deze kneuzingen kan ik niet tillen, niet sporten, niet echt veel doen zonder te voelen dat ik behoorlijk toegetakeld ben. Opeens óók het besef dat ik mijn werkzaamheden niet kan uitvoeren op het werk. Daarvoor moet ik kunnen bewegen en dat is nu niet bepaald wat ik kan. Dus, met een knoop in mijn maag meld ik me ziek.

Wijsheid

Zodoende heb ik een afspraak afgezegd van een opname waar ik bij zou zijn met een familie opstelling. Mega interessant! Ik vond het erg jammer dat ik er niet heen kon en toen zei die wijze dame (die de familie opstelling gaf) dat het niet gaf dat ik me afmeldde en ‘tja, gekneusde ribben… daar kun je niet zoveel aan doen behalve rusten en afwachten. Dat klinkt als een les in overgave’…. 🤔 Wat een wijsheid en zo treffend!

Dit is nu even mijn wereld… hoe ziet die van jou eruit?

Liefs,

Verena

#155. Placebo??!

Beste lezer,

Met minder dan 12 weken te gaan kan ik jullie vertellen dat Utah me begint bezig te houden. November lijkt nog zo ver weg, maar intussen is het aftellen begonnen… er moeten wat zaken worden geregeld zoals visum en esta formulier, maar ook verblijf en vlucht boeken. Ook heb ik van de kliniek voorbereidingstips gekregen, die ik nog moet doornemen.

Reacties

De reacties om mij heen zijn positief. Ik heb aan familie en vriendinnen intussen verteld dat ik zal gaan. Stuk voor stuk reageert iedereen hoopvol en enthousiast. Één vriendin zei: ‘Wat goed dat je gekozen hebt om te gaan!’. Toen ik erover nadacht besefte ik dat het voor mij niet eens als een keus heeft gevoeld, maar eerder een must. Als ik nog iets aan mijn situatie wil verbeteren dan lijkt een bezoek aan Cognitive FX op dit moment het enige wat nog een optie biedt. Geen keus, maar eerder een logische gevolgtrekking.

Sommige vriendinnen zijn zelfs zó geïnteresseerd en betrokken dat ze naar de aflevering van Jinek hebben gekeken (7 augustus 2019 vanaf ongeveer de 21e minuut) waarin deze behandeling aandacht kreeg.

Voorstanders vs tegenstanders

Nu deze behandeling steeds vaker aandacht krijgt in de media en vanuit verschillende invalshoeken bekeken wordt, ontstaat er een discussie over het gebrek aan wetenschappelijke bevindingen met betrekking tot deze behandeling en de resultaten ervan.

Persoonlijk vind ik het wel héél makkelijk om de positieve ervaringen van lotgenoten die reeds naar Utah zijn gegaan over de boeg van placebo te gooien. Conclusies trekken als dat je dáár als patiënt volop aandacht krijgt, dat je een hoop geld betaalt en de investering groot is (erheen reizen etc) en dat door het zien van verbeteringen op de scans je als het ware alles krijgt wat in Nederland mist, waardoor het een positieve invloed heeft op de patiënt vind ik echt héél kort door de bocht.

Daarnaast lijkt mij dat, zo’n kortzichtige conclusie, pas getrokken dient te worden wanneer er daadwerkelijk onderzoek is verricht naar deze behandelmethode. And last but not least… als blijkt dat er geen grondig wetenschappelijk onderbouwing is waarom deze methode zou werken, dan nóg: is het niet simpelweg fantastisch als zoveel patiënten, die tegen dichte deuren botsten, hierdoor een boost krijgen? En hiermee door de positieve gevolgen een kwalitatief beter leven kunnen leiden?

Nieuwsgierigheid

Met minder dan 12 weken te gaan groeit mijn nieuwsgierigheid naar hoe het daar zal zijn. Hoe ik de intensieve week zal ervaren, wat er te zien zal zijn op de scans en bovenal, wat het te betekenen zal hebben voor mijn dagelijks leven eenmaal terug in Amsterdam. En om helemaal met de billen bloot te gaan: of het een wetenschappelijk bewezen bron heeft óf dat placebo ervoor zal zorgen dat mijn hersen gereset wordt en ik beter de dagen doorkom…. ik teken ervoor 🙌

Verena

#154. Levenskunst

Beste lezer,

Enige tijd geleden mocht ik op bezoek bij Jessica van Jes!Radio en werd ik geïnterviewd over het leven met whiplash. Naast het feit dat het sowieso erg leuk was om in een opnamestudio te spreken, in de hoop dat het verhaal duidelijk zou overkomen op de luisteraars, was het ook spannend. Spannend om te spreken over de klachten die mijn leven beïnvloeden en of ik het op de juiste manier naar buiten bracht.

Naar aanleiding van dat interview werd ook een stukje in de krant gepubliceerd onder de naam ‘Omgaan met whiplash: levenskunst?’, dat vond ik een mooie titel! Mocht je het interview willen lezen, dan kan dat via deze link!

https://www.hetkanton.nl/nieuws/algemeen/677835/omgaan-met-whiplash-levenskunst-?redir&fbclid=IwAR1gMZSDyDnjaNclMdt1FCC2Ml_VH0rK6OTa4DkUtKgZ-grweKSQatwB7ys

Liefs,

Verena

Foto: eigen archief

#153. Op gesprek…

Beste lezer,

Vorige maand was het weer zover! Ik moest op gesprek komen bij de verzekeringsarts. Mijn werkgever en ik hebben de afspraak dat ik elk 3 jaar weer uitgenodigd word om een update te geven over hoe het met mij gaat en hoe ik mijn toekomst verder zie binnen het bedrijf. Wat is haalbaar?

Ik was absoluut niet zenuwachtig tot de dag zelf. Wie heb je voor je zitten? Hoe goed luistert die persoon? En wat heeft hij/zij zelf voor ogen na het lezen van mijn dossier?

Eenmaal in het kantoor vertelde ik hoe het met mij gaat en dat mijn herstel al wel een tijd stagneert op dit niveau. Grilligheid in energieniveau en met name last van overprikkeling. De andere beperkingen lijken minder lastig om mee om te gaan dan deze twee. In een opwelling vertelde ik over de behandeling in Amerika, die in november zal plaatsvinden. Hij kende deze behandeling niet en vroeg om tekst en uitleg. Toen ik erover had verteld trok hij de conclusie dat ik er goed aan deed en dat de theorie achter de behandeling plausibel lijkt.

In mijn werksituatie gaat dan sowieso tot die periode niets veranderen, waarna ook nog een periode van 6 maanden tot 1 jaar zal volgen om alles te integreren. De arts vroeg mij hoe ik daarna mijn toekomst zie, uiteraard binnen het bedrijf. Ik kan namelijk nog 1 carrièrestap maken. Hij gaf aan dat ik na die behandeling wel het selectietraject zou kunnen gaan doen, waarop ik besefte: ‘No way’… het eerste waarop ik me ga richten als ik méér aankan is toch wel een avondje dansen, of een feestje geven of lekker genieten van alles wat kan zonder boetedagen in te lassen. Plotseling moest ik huilen van alles wat ik de afgelopen decennia heb gemist: spontaniteit in mijn sociaal leven en in vlagen überhaupt een sociaal leven. Dáár ligt mijn prioriteit!

Liefs,

Verena

Foto met dank aan InPixels Photography

#152. Interview

Beste lezer,

Enige tijd geleden kwam ik in contact met Jessica van ‘Jes! Radio’. Jessica maakt programma’s waar de ‘gewone’ Nederlander aan bod komt over dagelijkse zaken om een ander te informeren en inspireren. Ik voelde me erg vereerd dat ik en mijn verhaal hiervoor aan bod kwamen.

Zo ben ik op een vrijdagmiddag naar de studio gereden en is het interview opgenomen. Ik hoop hiermee voor alle lotgenoten te hebben gesproken, waar we tegenaan lopen en wat whiplash met ons leven doet, dat het méér is dan nekpijn…. veel méér dan dat!

Het interview kun je beluisteren via deze link: https://www.youtube.com/watch?v=mXheoTTq-IM

Met dank aan Jes! Radio.

Veel luisterplezier,

Verena

#151. Tot de kern…

Beste lezer,

Ergens in het voorjaar kreeg ik verschillende berichten van lotgenoten met vragen rondom ‘de kliniek’ in Amerika, die aandacht had gekregen in de media. Ook een collega moest aan mij denken toen hij het zag en nam de moeite om mij (tv-loos) hierop te wijzen.

Zoals ik in voorgaande blog schreef (https://whiplashindepraktijk.wordpress.com/2019/04/05/150-pissig/) had ik nogal gemengde gevoelens over het bewandelen van deze route terwijl je in eigen land toch ook adequaat hulp zou moeten kunnen krijgen? Zonder daar nu verder op in te gaan wil ik schrijven over het gevolg van al deze berichten van lezers en mijn collega.

Gevolg…

Ik raakte geïnteresseerd in de methode die deze kliniek hanteert en vulde hun online vragenlijst in. In etappes, want het was nogal een werk! Ik heb er lang over gedaan, want op goede dagen (ondanks de email herinneringen over mijn onafgemaakte vragenlijst) dan twijfelde ik aan de noodzaak om me te verdiepen in hetgeen deze kliniek voor mij zou kunnen betekenen. Op slechte dagen bood het weer een optie. Een optie, die hier in eigen land stagneert. Uiteindelijk vind ik het jammer dat ik zo lang heb getreuzeld met de vragenlijst, want hiermee is de volgende stap vertraagd geraakt, namelijk een gesprek met de neuroloog.

Neuroloog aan de lijn

Begin mei was het zover! De neuroloog aan de lijn, die mij een goede indruk gaf! Zo had ze mijn dossier bij de hand en had zich duidelijk ingelezen in mij en mijn klachten. Ze stelde me vragen voor verduidelijking en soms moest ik in mijn geheugen graven als het om scans en uitslagen ging… die zijn namelijk behoorlijk lang geleden uitgevoerd.

Ze vroeg naar mijn voornaamste klacht nú! Ik kon bijna niet kiezen 😳, maar besloot om het bij overprikkeling te houden. Ik moest voorbeelden geven van activiteiten die tot overprikkeling leidden en hoe de overprikkeling zich uitte. Alles wat ik zei klonk haar bekend in de oren! Zelfs mijn verstoorde slaapritme na overprikkeling (https://whiplashindepraktijk.wordpress.com/2018/07/16/139-twee-varianten/). Ze vroeg naar de mening van mijn neuroloog en zijn plan. Nou 🤔🤔🤔 die is er niet meer. Volgens de neuroloog die ik heb bezocht (en ik kan op 1 hand de bezoeken tellen) ben ik uitbehandeld. Die slaapritme is lastig, evenals alle andere klachten, maar zijn boodschap was toch echt dat ik mijn ‘eigen dokter’ ben geworden en mijn hersen het beste ken. Het advies destijds was dan ook om dáárop mijn acties aan te passen en mijn voordeel te doen met de kennis over mijn eigen hoofd.

Na afloop

Toen ik ophing barstte ik in huilen uit. Al die vragen hadden mij even teruggezet in de tijd. En hoezo had ik bepaalde scans eigenlijk niet gekregen of niet opnieuw gedaan? Hoezo is er niet grondiger naar mij en die slaapritme gekeken? Het overprikkeld raken beter onderzocht? Heb ik me dan destijds laten wegsturen met een ‘tegeltjes wijsheid’ dat ik mijn eigen dokter ben geworden? Ben ik nalatig geweest naar mijzelf? Had ik wel de juiste vragen en hulpvragen gesteld? Opeens was het zo confronterend! En dan ook de erkenning en herkenning van deze neurologe en de hoop dat deze methode de juiste hulp kan bieden. Ik moest huilen van opluchting.

En nu?

Nu is mij deze handreiking gedaan en ik neem deze zonder te aarzelen aan. Liever leef ik met antwoorden dan met vraagtekens. Er is geen garantie dat mijn situatie zal verbeteren, maar ik wil deze kans zeker niet laten lopen! Kortom, ik heb geboekt en in november onderga ik deze behandeling! To be continued….

Liefs,

Verena

Foto eigen archief (Zeitz Museum in Kaapstad)

#150. Pissig…

Beste lezer,

De afgelopen maanden ben ik uit verschillende hoeken benaderd over een instelling in Amerika die, schijnbaar, na slechts één intensieve en op de persoon afgestemde trainingsweek waanzinnige (blijvende) resultaten behaald bij mensen met mild brain injury. Daar wordt je hersen onder de loep genomen door een specifieke scan die signaleert welke hersendelen minder/niet actief zijn. Deze worden in de gepersonaliseerde trainingsschema weer geactiveerd, waarna je klachten zullen afnemen omdat je hersen als het ware weer prima functioneert. Klinkt simpel!

De afgelopen week heb ik van maarliefst 2 volgers van mijn blog een update gekregen waarin zij hun profijt aan mij kenbaar maakten over deze behandeling. Het enthousiasme en de blijdschap spatte uit de mailbox.

Ik ben ontzettend blij en opgelucht dat zij zoveel baat ervaren in zo’n korte tijd! Uiteraard is het bij mij óók gaan kriebelen. Met name als ik een dag lamlendig en overprikkeld mijn huis niet uitkom dan ben ik geneigd een ticket te boeken naar the USA!

Pissig…

Intussen heb ik de vragenlijst ingevuld van het desbetreffende centrum en zal er binnenkort een telefoongesprek volgen. Ergens wringt de schoen…..

Waarom moet ik de plas over voor een behandeling terwijl ik in een land als Nederland woon? Ik bedoel, een welvarend land mét aanwezige hulpmiddelen in ziekenhuizen om je goed op weg te helpen. Maar nee, in Nederland wordt whiplash en de gevolgen ervan totaal niet serieus genomen! In de richtlijnen van Neurologie is het zelfs zonder pardon opgenomen onder ‘nekpijn’. Hoezo? Waarom wordt er niet verder gekeken naar de cognitieve klachten in plaats van uitsluitend naar één symptoom: nekpijn?

Aandacht

Enige tijd geleden heeft deze instelling aandacht gekregen op tv en er werd een voetballer geïnterviewd over de aanhoudende klachten nadat ze een hersenschudding had opgelopen. Zij vond de oplossing voor haar herstel óók in Amerika en gaf aan dat als ze eerder de juiste hulp had gekregen, het voor haar niet zo’n zwart hoofdstuk uit haar leven had hoeven zijn. Er blijkt nu steeds meer aandacht te komen voor letsel op het veld en zo is er een KVNB-hersenpoli geopend in Nederland!

Dat is fantastisch nieuws!

Maar, hoe zit het met de gewone burger? Die niet gekozen heeft voor een carrière als profvoetballer, maar wél voor een carrière op kantoor die niet vol te houden is door overprikkeling via schermen, gebrek aan focus op vergaderingen en fysiek niet te doen door de zittende houding. Of hoe zit het met de burger die kiest voor een baan in het onderwijs en onmogelijk kan omgaan met alle prikkels die hij/zij deze baan het hoofd moet bieden, dag in dag uit. Of de taxichauffeur die niet meer urenlang kan autorijden; zelfverzekerd en adequaat op het verkeer kan inspelen? Waar kunnen deze mensen terecht voor hersenscans die ervoor zorgen dat je een gerichte, intensieve en gepersonaliseerde training kunt krijgen die werkelijk voor permanent herstel zorgt?

Die burger, waaronder ikzelf kan dus na een zoektocht van 10 jaar haar eigen spaarpot legen, de plas over vliegen omdat de afgelopen jaren de medische wetenschap in Nederland heeft aangekondigd te moeten leren leven met de restklachten. Waanzin!!

#149. Op retraite

Beste lezer,

Vorig jaar zag ik een evenement op FaceBook. Het ging om een retraite in Noord Frankrijk: vijf dagen, veel in stilte, in de natuur, met een klein groepje deelnemers. Het sprak me erg aan en het leek me heerlijk om op die manier tijd voor mezelf te nemen, afstand van het dagelijks leven en tijd maken voor inzichten die in de stilte naar de oppervlakte kunnen komen terwijl ze in het leven van alledaags ondergesneeuwd worden door werk, verplichtingen, sociale afspraken, de modus ‘doorgaan’.

Hersenspinsels

Noord Frankrijk… hoe kom ik dáár? In de Ardennen, afgelegen, waar het dichtstbijzijnde treinstation 45 minuten rijden is. Dat was de eerste beer op de weg. Een vriendin gaf aan dat ik wellicht met een medecursist kon meerijden… dat ik dat op zijn minst zou kunnen vragen; of er iemand uit Amsterdam die kant op zou gaan. Al is hulp vragen niet mijn grootste talent was dit een optie. Toch had dit niet mijn voorkeur: met een vreemde in de auto waar ik dan mee zou moeten praten uit beleefdheid, wellicht met muziek op de achtergrond… nee, dat leek mij een erg intensief begin van de retraite.

Toen kwam de lijst benodigdheden in de mailbox en was de conclusie dat ik het beste zelf erheen kon rijden, met mijn kleine roze autootje…

Waar een wil is is een weg…

En inderdaad… alle opties onder de loep genomen om mezelf te vervoeren van Amsterdam naar Bay in de Ardennen. Nu de beslissing was genomen dat ik zou gaan, dat ik een plek had geboekt op deze retraite, de betaling voltooid was… oké, volgende stap: hoe kan ik het mezelf makkelijker maken? Ik ben geen fan van autorijden, naast de overprikkeling die plaatsvindt en de fysieke pijn, vind ik het ook geregeld spannend. Ik rijd met zweethandjes aan het stuur en het liefst uitsluitend op bekende wegen. Het liefst afstanden korter dan 45 minuten. Maar goed… dat kan ik allemaal wel aangeven, maar Frankrijk ligt nou eenmaal verderop.

Lang verhaal kort: ik heb de reis door 2 gedeeld en heb een overnachting geboekt in Antwerpen.

Antwerpen

In 2013 ging ik geregeld naar Antwerpen in verband met bezoeken aan het NeuroVisueel Centrum. Ik heb daar een speciale bril laten aanmeten en ik kan me herinneren dat Antwerpen destijds zo ver weg leek! Onmogelijk kon ik mezelf erheen rijden waardoor ik destijds mijn zus heb gevraagd om mee te gaan en een andere keer een tante, dan weer een vriend. Ik voelde me destijds zo hulpbehoevend dat ik het niet kon opbrengen om een kleine 2 uur in de auto te zitten. En nu? Weliswaar 6! jaar later, maar toch… kies ik zelf, in vol vertrouwen van mijn kunnen om naar Antwerpen te rijden. In de overtuiging dat het mij lukt, waarna de dag erna door te rijden op, voor mij, onbekende wegen naar Noord Frankrijk. Autorijden zal nooit mijn hobby worden en ik zal niet snel een roadtrip voorstellen… inderdaad met zweethanden en fysieke pijn… tóch heelhuids in Bay aangekomen en geweldig genoten van de stilte, de natuur en alle inzichten die ik gekregen heb 😊

Groetjes,

Verena

Mocht je meer willen lezen over het NeuroVisueel Centrum, dan verwijs ik je naar deze blogs:

https://whiplashindepraktijk.wordpress.com/2014/12/21/13-focusproblemen-na-whiplash/

https://whiplashindepraktijk.wordpress.com/2015/02/18/neurovisueel-centrum/

https://whiplashindepraktijk.wordpress.com/2015/03/04/16-neurovisueel-centrum-vervolg/

https://whiplashindepraktijk.wordpress.com/2015/05/25/25-interview-met-nvc/

https://whiplashindepraktijk.wordpress.com/2015/10/03/39-update/

Foto: eigen archief.